Dwadzieścia tysięcy saszetek. Chodzieżanin zbiera cukier z całego świata

Pierwsze saszetki trafiły do kieszeni podczas podróży po Polsce i Europie. Przy kawiarnianych stolikach towarzystwo zwykle piło kawę bez cukru, a paczuszki zostawały na spodkach. Chodzieżanin nie chciał ich wyrzucać. Odkładał jedną po drugiej, aż z przypadkowych pamiątek zrobiło się poważne hobby.

– To ponad 20 lat temu, przy podróżach po Polsce i po Europie, z reguły w kawiarniach, piliśmy kawę, ale nikt nie słodził i te cukry zostawały. I żal było je wyrzucić, więc zacząłem je kolekcjonować. – wspomina Piotr Witkowski.

Za najcenniejszy okaz uznaje saszetkę z rzymskiej kawiarni El Greco. To lokal bardzo znany, który przez wieki gościł artystów, bywali w nim także Mickiewicz i Słowacki. Miał wyjątkowy wystrój, ale został zamknięty, więc takiego cukru nikt już nie dołoży do swoich zbiorów.

– Najcenniejszy myślę, że to włoski z kawiarni El Greco w Rzymie. – mówi Piotr Witkowski.

W Rzymie osobiście nie był. Saszetkę przywiózł mu kolega z pracy. Podobnie było z cukrami z najdalszych zakątków świata, czyli z Nowej Zelandii i Hawajów. Koledzy, którzy wyjeżdżali w takie strony, pamiętali o jego pasji i wracali z kieszeniami pełnymi słodkich pamiątek.

Przy takiej liczbie bez systemu się nie obejdzie. Kolekcjoner dzieli swoje zbiory na grupy: linie lotnicze, kawiarnie, wydarzenia sportowe i serie. Te ostatnie lubi najbardziej, bo pozwalają zbierać z planem. Jedna z firm wydała w Polsce serię związaną z mundialem, a w Czechach serię poświęconą mistrzostwom świata w hokeju na lodzie.

Potem pojawiła się kolejna, tym razem o mistrzostwach Europy. Producent chętnie sięga po kolorowe serie, co zbieraczom bardzo odpowiada. Jest też seria polska, w której na saszetkach znalazły się znane cytaty.

– Znane cytaty polskie, 36 cytatów w różnych kolorach i wersjach. I też to jest jedna z większych serii, które do tej pory się spotkałem przy zbieraniu. – opowiada Piotr Witkowski.

W kolekcji są także prawdziwe osobliwości: głowy cukru, dawna forma sprzedaży tego produktu. Cukier sprzedawano w stożkach ważących od 2 do 15 kilogramów. Dopiero po latach zaczęto go dzielić na kostki i saszetki. Chodzieżanin ma trzy takie głowy, jedną większą i dwie mniejsze.

– 100 lat temu cukier był sprzedawany w tak zwanych głowach. – wyjaśnia Piotr Witkowski.

Jego egzemplarze nie są jednak zabytkami. To kolekcjonerskie wydania przygotowane z okazji wymian zbieraczy na Słowacji i w Holandii. Organizatorzy takich spotkań sami zamawiają okolicznościowe głowy cukru dla uczestników.

W Polsce saszetka kojarzy się głównie z cienkim stickiem. W kolekcji Piotra Witkowskiego jest jednak cała galeria kształtów i kolorów: piramidki, kwadraty, prostokąty, a nawet saszetka w formie jajka wielkanocnego. O wyglądzie decyduje pomysł producenta i to, jak firma chce się pokazać klientom.

– W większości to są sticki, bo one kosztują najmniej wyprodukowanie i najłatwiej się je otwiera. – tłumaczy Piotr Witkowski.

Cukry reklamowe mają zwykle prostokątną saszetkę, bo na niej zmieści się najwięcej informacji. Taki kształt wybierają kawiarnie i hotele. Zdarzają się też kostki pakowane pojedynczo oraz torebki przypominające herbaciane.

Kolekcjoner należy do Europejskiego Stowarzyszenia Zbieraczy Cukru w Saszetkach, które ma siedzibę w Berlinie. Co roku odbywa się kilka wymian, nie tylko w Niemczech, ale też w Czechach, Holandii i Włoszech. Chodzieżanin stara się jeździć na nie co kilka lat i wraca z nowymi nabytkami.

Szczególnie ciekawe są cukry prywatne. Ktoś zamawia saszetki z okazji rocznicy ślubu, ktoś inny z okazji wydarzeń w swoim mieście. Potem wymienia się nimi z kolekcjonerami z całej Europy.

– Przodują w tym Czesi i Węgrzy, gdzie produkują swoje cukry prywatne i na przykład z okazji rocznicy ślubu czy z okazji wydarzeń w swoich miastach czy krajach produkują swoje prywatne cukry. – mówi Piotr Witkowski.

Czego brakuje człowiekowi, który ma dwadzieścia tysięcy saszetek? Jednej, własnej. Marzeniem kolekcjonera jest wyprodukowanie cukru ze swoim projektem. Droga do tego jest jednak kosztowna, więc na razie szuka sposobu, jak to zrobić.

– Marzeniem moim jest wyprodukowanie swojego cukru. Jednak jest to kosztowna produkcja i cały czas się zastanawiam w jaki sposób to zrobić. – przyznaje Piotr Witkowski.

Na razie to marzenie czeka na realizację.