Kalwaria Ujska – miejsce, gdzie przyroda spotyka się z historią
Kalwaria Ujska to jedno z tych miejsc, które potrafi oczarować nie tylko osoby wierzące. Warto tu zajrzeć także wtedy, gdy z religią nam nie po drodze. Bo Kalwaria to nie tylko miejsce modlitwy, ale też prawdziwy skarb przyrody i historii Ujścia.
Już od pierwszych kroków można tu odczuć wyjątkową atmosferę. Szumiące na wietrze drzewa, śpiew ptaków i kwitnące wiosną kwiaty sprawiają, że człowiek natychmiast zwalnia tempo. Wyciszenie przychodzi naturalnie, a głowa odpoczywa od zgiełku codzienności. Po drodze można przysiąść na jednej z ławek – zwłaszcza tych przy dwóch urokliwych kaplicach. Wspinaczka na wzgórze zostaje nagrodzona zapierającym dech widokiem na Ujście, okoliczne łąki i pola, ciągnące się aż w stronę Piły.
Za swoje walory przyrodnicze Kalwaria Ujska została w 1997 roku wpisana do rejestru zabytków. To miejsce, w którym natura, cisza i przestrzeń dają wytchnienie każdemu – niezależnie od przekonań.
Ale Kalwaria to także ważna część historii Ujścia. Powstała na przełomie XIX i XX wieku z inicjatywy księdza Franciszka Renkawitza. W ciągu 16 lat powstało tu aż 18 budowli o charakterze religijnym. Niestety, I wojna światowa przyniosła zniszczenia. W 1921 roku obiekty wymagały już remontu, a zamek Belle Vue był w ruinie.
Dzieła odbudowy podjął się ksiądz Stanisław Dudziński, a po II wojnie światowej – podczas której wszystkie kaplice zostały zburzone – pałeczkę przejął ksiądz Jan Felicki, powołując Komitet Odbudowy Kalwarii. Najpierw pojawiły się drewniane krzyże, potem – w 1974 roku – 14 figur stacji Drogi Krzyżowej.
Ostatecznie, na przełomie XX i XXI wieku, rozpoczęto odbudowę kaplic. Dzięki zaangażowaniu parafian, lokalnych władz i duchownych, Kalwaria odzyskała swoje znaczenie i blask.
