Dzisiaj ruszają Bukowińskie Spotkania

Czym są w istocie „Bukowińskie Spotkania? Różne aspekty festiwalu podkreślają jego uczestnicy, widzowie, dziennikarze, zwolennicy i na szczęście nieliczni przeciwnicy, ale wszyscy za najważniejszy przyjmują fakt, iż stał się dorocznym świętem bukowińskich tradycji. Czasem świątecznym, wyłączonym z codzienności, okresem przepełnionym nie tylko muzyką, śpiewem i tańcem, ale i niepowtarzalnej aury… czasem spotkań. Bo też bogata mozaika spotkań jest sensem naszego festiwalu. Spotkania, w których uczestniczymy na zasadach gospodarza, bardzo szybko przekształcają się i po krótkim czasie stajemy się ich gośćmi. Spotykamy się z kilkuletnimi znajomymi oraz życzliwie zapraszamy i przyjmujemy nowych, łatwo pokonujemy granicę: swój – obcy. Festiwal nas zbliża i jednoczy, pokazuje, że przy różnorodności możemy stanowić wspólnotę.

„Bukowińskim Spotkaniom” towarzyszą międzynarodowe konferencje naukowe, zainicjowano w 1991 roku, stanowiące płaszczyznę interdyscyplinarnego spotkania naukowców z Polski, Ukrainy, Rumunii i Węgier, a także z innych miejsc, w których „bukowińskość” jest na tyle istotnym aspektem życia społecznego, że stała się przedmiotem dociekań naukowych.

Bukowina – tygiel narodów, wyjątkowa mozaika etniczno-religijna. Przez lata była terenem osadnictwa ludności o różnej proweniencji etnicznej. Stała się wspólną ojczyzną wielu narodów. Krzyżowały się tu wędrówki i szlaki różnych kultur, religii, wyznań i języków. Współistniały, rozwijały się i wchodziły w kontakty elementy różnych tradycji, obyczajów, zwyczajów, w tym i języka. Swobodny napływ osiedleńców na Bukowinę oraz późniejsze migracje wewnątrz kraju spowodowały, że do dzisiaj z trudem można odnaleźć miejscowość jednorodną pod względem etnicznym, religijnym i językowym.

Mimo, że wielokulturowa bukowińska przestrzeń w historycznym ujęciu odeszła do przeszłości, Bukowina nadal stanowi bogatą mozaikę etniczną.

Idea widzenia Bukowiny jako jednego zwartego, wielonarodowościowego tworu budowanego przez wszystkie zamieszkujące ją nacje, zarówno w przeszłości jak i obecnie, stała się (1987) przedmiotem zainteresowań badawczych i organizacyjnych Regionalnego Centrum Kultury w Pile. Podjęte zamierzenia badawcze znalazły wyraz w dwóch formułach organizacyjnych: Międzynarodowym Festiwalu Folklorystycznym „Bukowińskie Spotkania” oraz międzynarodowych, naukowych konferencjach bukowinoznawczych.

Historia festiwalu sięga 1990 roku, a jego pierwszymi uczestnikami były zespoły z bukowińskim rodowodem z Polski (7) oraz 2 z Bukowiny. W latach 1991 – 1998 – dzięki systematycznemu powiększaniu grona uczestników, festiwal stał się międzynarodową areną prezentacji kultury ludowej wszystkich grup etnicznych historycznej Bukowiny, ich dorocznym świętem.

W roku 1999 festiwal rozszerzono o edycje rumuńską (Câmpulung Moldovenesc) i ukraińską (Czerniowce), w 2000 r. do projektu dołączyli bukowińscy Węgrzy (Bonyhád). W 2003 r. bukowiński festiwal zrealizowano w 6 krajach – poza Polska, Rumunia, Węgrami i Ukrainą – „Spotkania” odbyły się w Niemczech (Monachium, Augsburg) i na Słowacji (Skalité). Od 2008 do 2014 roku piątą arena festiwalu były Turčianske Teplice na Słowacji. W latach 2014 – 2016 roku festiwal odbywał się w Republice Mołdawii (Kiszyniów). W 2015 roku zainaugurowano „Bukowińskie Spotkania” w Dzierżoniowie, od 2018 roku Lubań jest czwartym miastem organizującym festiwal w Polsce.
„Bukowińskie Spotkania” to jedno z największych transgranicznych przedsięwzięć kulturalnych, jakie w ostatnich dekadach cyklicznie odbywa się w Europie Środkowej. Podstawę projektu tworzy założenie, że jak długo pielęgnowanie i eksponowanie integralnych, ogólnobukowińskich wartości, jak i własnej tożsamości kulturowej będzie atrakcyjne dla Bukowińczyków, tak długo należy dążyć do utrzymania jego formuły. Festiwal konsoliduje środowiska bukowińskie w Europie i zaświadcza, że grupy narodowościowe, splecione wspólnymi losami historycznymi, mogą ze sobą harmonijnie współżyć na określonym terytorium, a rozdzielone – pragną to dawne współżycie odnowić, ocalić od zapomnienia.

Festiwal ułatwia odczytywanie różnorodności świata opartego na współistnieniu różnych kultur i równoważnych interakcjach między nimi budując przyjazny stosunek do nich. Akcentuje tolerancję i dialog kulturowy jako sposób funkcjonowania w złożonych realiach współczesności. Przełamuje stereotypy narodowościowe.

„Bukowińskie Spotkania” od trzydziestu lat popularyzują i chronią bukowińską kulturę ludową. Promują region i jego dziedzictwo kulturowe. Było to, jest i będzie możliwe dzięki zaangażowaniu w ten proces Bukowińczyków skupionych w zespołach folklorystycznych oraz organizatorów i sympatyków festiwalu.

Wszystkim uczestniczącym i współtworzącym projekt od 1990 roku dziękuję za coroczne niezapomniane spotkania na festiwalu i w środowiskach bukowińskich w Europie. Uczestniczącym w nim od kilku lat lub debiutującym w imprezie – minimum następnych trzydziestu edycji „Spotkań”.